|
|
       |
|
Size oğlumla olan uzun yolculuğumu anlatmak isterim.:) Eşimle bebek
sahibi olmaya karar verdik benim çeşitli regl problemlerim vardı ve
bunlar için hap kullanıyordum o yüzden eşim de ben de biraz
tedirgindik, geçen sene 28 Temmuzu 29 temmuza bağlayan gece evimde
yemekte arkadaşlarım vardı herkes gittikten sonra midem bulanmaya
başladı tavuk yapmıştım acaba ondan mı? Çok sigara içmiştim ondan
mı? Sıcak bi geceydi ve evimin tüm kapı penceresi açıktı üşütmüş
olabilir miydim? En iyisi yatıp biraz dinlenmekti durumumun
ciddiyetini gözlerimi kapayıp tavanın yere indiğini ve o hızla
banyoya koştuğum anda anladım sanırım zehirlenmiştim.:) Hemen devlet
hastanesi acile gittik doktor gıda zehirlenmesi olabilir
ama korunmuyorsanız bebek de olabilir dedi ve bizi zübeyde hanım
doğum evine yönlendirdi. Yolda milyonlarca gel-git yaşadım hayır
olamazdı mümkün değildi çünkü 1 hafta önce hap içerek regl olmuştum
hamile olamazdım mümkün değildi kaygılarım bulantımın önüne
geçmişti...
Zübeydehanım doğum evine vardığımızda saat 4’ dü, hayatımın en uzun
yolu geldi bana devlet hastanesinden olan yolculuğumuz durumumu
acildeki hemşireye anlattık, o da neden sizi buraya yollamışlar ki 1
hafta önce regl oldum diyosunuz mümkün değil dedi bunu duymak beni
çok rahatlatmıştı evet mümkün değildi istememem bu bebeği,
istememden değildi hap içmiştim çok fazla ve sigara bunu ona
yapamazdım, hayata 1-0 başlayamazdı ayağından özürlü bi anne olarak
bunu yaşamanın zorluğunu bilerek bunu yapamazdım ona hakkım yoktu...
İdrarı mı yapmamı istediler 5 dakika sonra laboratuardan sonuç
kağıdı geldi hamileydim… Neeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee diye bağırdığımı
hatırlıyorum mümkün değil dedim beni ikna edemeyeceklerini anlayınca
bide kan testi yapalım o en doğru sonucu verir dediler ve kan testi
için bizden 1 saat beklememizi istediler, bekledik 48,25 di sonuç,
eee dedim hamilesiniz ipek hanım bu değer 40 ın üzerindeyse
hamilesiniz dediler ve beni pazartesi tekrar hastaneye çağırdılar...
Hamileydim aman tanrım bu ne demekti bebek demekti ama ben gıda
zehirlenmesi yaşamıştım bebek nerden çıkmıştı o gece beni zehirleyen
tavuk değilmiş:) Sadece oğlum ben geldim annecim demek istemiş sonra
o pazartesi hastaneye gittik değer 270 lere çıkmıştı normalde 140
larda seyretmesi gerekiyormuş bu yüzden teşhisimizin adı erken
gebelik oldu :) Hemen doktoruma telefon edip durumu anlattım bizi
ofisine davet etti ultrasona girdim evet ordaydı rahim içindeydi
gebelik, şükürdü ama kalp atışları yoktu ve sanırım bu iyi bişi
değildi. Kendine benim rahmimde nokta kadar bi yuva yapmıştı oğlum
ama kalbi atmıyordu bunu duyunca ağlamaya başladım, nedendi tüm
bunlar neden hepsi benim başıma gelmişti o dönem çok sigara
içiyordum ve tüm bunları sigaraya bağlıyordum:( Sonraki hafta
gittiğimde kalp atışları başlamıştı minik minik pıt pıt hepimiz
yaşadık bu güzel duyguyu insanın aklından milyonlarca şey geçiyor
değil mi? Ama hepsinin tek bi cevabı var O BİZİM… Sadece bizim...
Daha sonra doktorumuz ilk 3 ay düşük tehlikesi var dedi yanı Çınar
bey 3 ay içinde kalkıp gitmek isteyebilirdi Allah korusundu ve
öylede oldu. O 3 ayı atlattık akabinde rutin testler başladı 6. ayın
başında şeker yüklemesi ve benim şekerim 217 çıktı normal üst sınır
120 doktorum yüzüme baktı kesmeşeker dahil tüm şekerler tüm tatlılar
tüm hamurişleri yasak sütlü tatlı az ve meyve suyu güldüm tabi...:)
Önemsemedim ama diyetimi yaptım 10 gün sonra tekrar bi yükleme gene
aynı değer 193’lerde ama yememiştim bu kez çok katı bi diyet meyve
suyu sınırlı tatlı hamurişi beyaz ekmek hiç... Ve hastane günleri
doktorum şekerimi kontrol altına almak için beni hastaneye yatırdı
bu sefer stresten şekerim yükseliyordu ama ben hamileydim canım her
şeyi çekiyordu, 1 dilim keke hasret kalmak ne demek bilemezsiniz: )
sebze yemeği kepek ekmeği sadece onlarda sınırlı, ben hızla kilo
vermeye başladım hamileliğim boyunca sadece 8 kilo aldım ama sinir
sistemim psikolojim yerle birdi, sürekli şikayet eden kızan bağıran
iğrenç bir hamileydim. Şekerim gene düşmedi yine hastane yatışları,
öyle bunaltıcı ki anlatamam size kendime şeker aleti almıştım
parmaklarım delik deşik. Bebeğim biraz kıpırdamasın acaba bir şey mi
oldu, işyerinde masanın altında hemen parmağımı delip şekerime
bakıyordum çünkü etrafımdaki arkadaşlarım artık kızıyordu bana...
Bunu Allah hiç bi hamileye yaşatmasın insanlar sürekli bi
tanıdığımız vardıyla başalyıp sonu kabusla biten hikayeler
anlatıyordu ya benim başıma da gelirseydi… Bu tarz insanları
bilirsiniz moral vermez moral alır... Bu arada sıkıldınız mı?:)
Çenem düşüktür biraz da:) Sonra stresten tansiyon problemim oldu bir
gün evde şeker 50 ye düştü baygınlık geçirdim, eşim hemen
doktorumuzu aradı bir çikolata al yesin demiş:) Beni
düşününnnnnnnnnnnnnn bayramdı şenlikti çikolataydı ya... Tansiyon ve
şeker problemim yüzünden bebeğimi sezeryanla doğurdum...
Bu doğum hikayesinin kahramanları olan hayatım eşime (her türlü
kaprisime nazıma,çok kötüyümlerime katlandığın için sağol), bir
tanecik anneme (hiç bıkıp usanmadan 9 ay boyunca elini karnımdan
çekmediğin için sağol) sevgili doktorum Dr. Ziya Çetin’e(gece
yarısı, pazar demeden telefonlarıma cevap verdiğiniz için, sağolun)
çok teşekkür ederim işte bir hamilelik hikayesi... Umarım tüm
hikayelerin sonu mutlu sonla biter:) Sevgiler...
İpek Durmuş
Bursalı Anneler sitesinde
doğum hikayenizin yayınlanmasını istiyorsanız, bir
adet fotoğrafla birlikte, doğum hikayenizi
info@bursalianneler.com
adresine yollayabilirsiniz.
|
