|
Egemen'in Hikayesi
Eşim ile 2007 yılının mart ayında evlendik. Evliliğimizde 2 yılı
doldurduktan sonra, 2009 nisanının sonunda bebek sahibi olmaya karar
verdik. Eşimin ve benim doğum tarihlerimiz ve evlilik yıldönümümüz
mart ayında olduğu için, bebeğimizin de mart ayında
doğmasını istiyordum :) Bebeğin mart ayında doğması için haziran
ayında hamile kalmalıydım. Bir kerede hemen hamile kalmam zor
olduğundan haziranda kalabilirim belki diye düşündüm :)
Eşimle mayıs sonunda tatile gittik. İlk ayda hamile kalacağıma
ihtimal vermediğimden tatilde hareketlerime yediklerime hiç dikkat
etmedim. Tatil dönüşü regl olmam gerekiyordu. 1gün geçtikten sonra
eşim test alıp bakalım demeye başladı. O benden istekli ve heyecanlı
görünüyordu. Bense hamile olmadığımdan o kadar emindim ki, "denize
girdiğim için üşütmüşümdür , bir kaç gün sonra yine regl olmazsam o
zaman test yaparız" deyip eşimi oyaladım. 3 gün geçtikten sonra
işyerindeki arkadaşımın da ısrarıyla eczaneden gidip test aldım.
İşyeri tuvaletinde testi uyguladım ve bir belirgin bir silik iki
çizgi oluşmuştu. Hayatımda ilk defa böyle bir test yapıyordum, 2.
çizginin silik olması sonuncun pozitif olduğunu mu gösterirdi emin
değildim. Hemen koşa koşa arkadaşımı çağırdım, çubuğu birde ona
gösterdim. Arkadaşım hemen bana sarılıp "evet evet hamilesin" dedi
:) Ben hala hamile olmadığımdan o kadar emindim ki, çubuğa inanmayıp
birde gidip kan testi yaptırdım. Kan testinin sonucu akşamüstü belli
olacaktı, nedense hiç öyle çok heyecanlı filan değildim, sadece
içimde tuhaf bir kıpırtı vardı. Akşamüstü hastaneyi arayıp test
sonucumun pozitif olduğunu öğrendim. O an çok karışık duygular
içindeydim. Eşimin henüz hiç bir şeyden haberi yoktu. Hemen eşime
"babacım ben yola çıktım, 9 ay sonra geliyorum" diye bir mesaj
çektim. O da çok sevindi, "ben biliyordum, ben biliyordum" dedi :).
Arkasından annemi arayıp müjdeyi verdim :) Kayınvalidemede akşama
eşimle birlikte söylemeye kara verdik. Kardeşimdede eşiminkine
benzer bir mesaj çektim. Arkasından hemen beni aradı ve karşılıklı
telefonda sevinçten ağlaştık :)
İnternetten hemen bebeğin doğum tarihini hesapladım. 9 Şubat 2010
çıkıyordu. Mart ayını yakalayamamıştık, anlayacağınız bizim bebek
aceleci çıkmıştı :)
Eşimle sonucu öğrendikten 1 hafta sonra doktora gittik. 5 haftalık
hamileydim, bebeğin kesesi oluşmuş fakat kalp atışlarını duymamız
çin 6. haftayı beklememiz gerekiyordu.Doktor seçimimde biraz tesadüf
olmuştu ama ilk izlenim olarak doktorumu beğenmiştim.
Hamileliğim çok güzel geçti, yapılan tüm testlerim tahlillerim temiz
çıktı. Sadece şekerim sınırda olduğu için 24. haftadan başlayarak
yediklerime daha dikkat ettim.
16. haftada bir oğlumuz olacağını öğrendik. Hep bir kızımın olmasını
istediğim halde,bebeğimin erkek olduğunu hissetmiştim. Erkek
olduğunu öğrendikten sonra isim arayışına giriştik ve 18 haftalık
hamileyken isminin "Egemen" olmasına karar verdik. Söylenişi ve
anlamı hoşumuza gitmişti.
Bebeğimin hareketlerini 16. haftada hissetmeye başladım. Başlarda
içimde balık yutkunuyormuş gibi gelse de, 18. haftada bebeğimin
hareketlerini net olarak hissettim. Hamileliğin en heyecanlı tarafı
onun hareketlerini hissetmekti :)
7
aylık hamileyken bebeğim doğum pozisyonunu almıştı ve kilosu biraz
önden gidiyordu. Doktorum erken doğum yapabileceğimi, bizim oğlanın
40. haftayı büyük hitimal beklemeyeceğini söyledi. Bende bu nedenle
kendimi hep 38. hafta doğuracağıma inandırdım :)
34. haftada normal doğum yapacağım belli oldu. ben baştan beri
herşey yolunda giderse normal doğum yapmak istiyordum zaten.
Doktorumda bu konuda beni bilgilendirdi ve sancım veya suyum
geldiğinden ne yapacağımı, ona nasıl ulaşağımı bana tek tek anlattı.
İşte o an anlamıştım, bebeğime kavuşmama çok az kalmıştı.
37. haftada bebeğimizle ilgili tüm hazırlıklarımız tamamlanmış, evim
temzilenmişti. Artık geriye bebeği beklemek kalmıştı.
38. haftaya girdiğim hafta eşim gece vardiyasında çalışıyordu.
Sabaha karşı 3,5-4 gibi evde oluyordu. Bu haftayıda atlatırsak,
haftaya eşim gündüz vardiyasında iken bebek gelir inşallah diye
düşünmüştüm ama evdeki hesap çarşıya uymadı :)
27 Ocak'ı 28 Ocak'a bağlayan gece 03.00 da kalktım, lavobaya
gittim, saate baktım ve "bu geceyide atlattık, birazdan babamız
gelecek oğlum" diye oğlumla konuştum. O an suyumun geldiğini
hissettim. Benim oğlum yine aceleci davranmış babasının gelmesini
bekleyememişti :) Hemen karşı blokta oturan kayınvalidemi aradım ve
yanıma çağırdım. Ardından eşimi arayıp durumu izah ettim ve acele
etmeden gelmesini söyledim. Bende yavaş yavaş hazırlanmaya başladım,
Baştan ne kadar sakin gibi görünsemde çoraplarımı ellerimin
titremesinden giyemiyordum. Eşim gelince hastane bavulumuzuda alıp
düştük yollara. Dışarıda lapa lapa kar yağıyordu, yollar kaygandı.
Eşim telaşe yapmasın diye ben gayet sakin davranmaya çalıştım. Zar
zorda olsa kazasız belasız hastaneye vardık ve acil kapısından
içeriye girdik. Suyumun geldiğini kapıdaki hemşirelere söylediğimde,
"artık sen doğum yoluna girmişsin, bebeğini kucağına almadan bu
hastaneden çıkmak yok" diyerek şakalaştılar benimle. Gerçekten de
öyle oldu. 28 Ocak saat 04.00 da girdiğim hastaneden bebeğimi
kucağıma alarak çıktım :)
Beni ilk önce muayene ettiler ve 1 cm'lik açılmam olduğu söyleyerek
beni odama yatırdılar ve nst ye bağladılar. 2 saat sonra tekrar
gelip muayene ettiler açılma 2 cm olmuştu, Bana doğumhane önlüğünü
giydirdiler. Karnımda nst cihazı, üzerimde önlüğüm, meraklı bekleyiş
ve maceralı yolculuk başlamıştı. Saat 10' a doğru sancılarım artmış,
açılmam 4 cm olmuştu. Bana epidurali taktılar. Sık sık ebe
hemşireler gelip açılmamı kontrol ediyorlardı. bense odamda eşim,
annem ve kayınvalidemle birlikte sancılarımı çekiyordum. Doğum
yaptığım hastanenin en büyük artısı da buydu zaten, doğum anına
kadar herşeyi odamda yaşamış sadece doğum anında doğumhaneye
alınmıştım.
Saat 13.45 doktorum geldi ve açılmamı 10 cm olduğunu, doğumhaneye
alınacağımı söyledi. O an öyle gariptim ki, bir an önce doğurmak
istiyordum. Doğumhaneye girdikten 10-15 dakika içerisinde saat 14.04
te bebeğimi doğurdum. Bebeğimi alıp ön muayenesini yaptıktan sonra,
benim yanıma getirdiler, saçlı, kırmızı çok çirkin ama bir kadar da
çok güzel bir bebekti :)
Doğumhaneden odama geldiğimde eşimi görünce ağlamaya başladım. O
anda odaya bebeğimizi de getirmeleriyle, mutluluk gözyaşlarım daha
da arttı. Çok minikti, çok masumdu...Benimdi, bizimdi...
Rahat bir doğumdu benimkisi. İyi ki de normal doğum yapmışım
diyorum. Bunda doktorum Cemile Alçay'ın da payı büyük tabi. Eşim,
annem,babam, kayınvalidem ve kız kardeşim de bana çok büyük destek
verdiler.
Ben 28 Ocak 2010, saat 14.04'den beri anneyim, Egemen'imin
annesiyim.Bana bu duyguyu yaşattığı için Allah'a binlerce şükürler
olsun. Allah isteyen herkese evlat sahibi olmayı nasip etsin.
Esra Karakaş
Bursalı Anneler sitesinde
doğum hikayenizin yayınlanmasını istiyorsanız, bir
adet fotoğrafla birlikte, doğum hikayenizi
info@bursalianneler.com
adresine yollayabilirsiniz.
|
