|
Ben
tek başına ne yapabilirim?
Diye düşündü biri
Ve
hiçbir şey yapmamaya karar verdi
Ben
tek başına ne yapabilirim?
Diye düşündü bir öteki
Ve
yalnızlığının kuytuluğuna çekildi
Ben
tek başına ne yapabilirim?
Diye düşündü bir üçüncü
Ve
tek başına düşünmeyi sürdürdü
Ben
tek başına ne yapabilirim?
Diye düşündü yüz binler
Ve
tek başınalıklarını sürdürdüler
Ben
tek başına ne yapabilirim?
Diye düşündü milyonlar
Milyonlarcaydılar
Ve
tek başınaydılar
Bu
arada birileri
Onlar adına
Karar vermekteydi
Tek
başına olduklarını sananlar
Topluca ortadan kaldırıldılar.
-Ataol Behramoğlu
Bir
şiir, insanı alıp nerelere götürür?
Eğer, bir şey düşünmezsen sıradan bir insan olarak kalırsın…
Eğer, her şeyi başkalarından beklersen de sıradanlaşırsın…
Görüp, duyup, kızıp, iç çekip hiçbir şey yapmazsan hele…
‘Kader diyemezsin sen kendin ettin’ e yakışırsın…
Yeter ki; Bir şeyler yaz, çiz, konuş, düşün! Yeter ki susma!
O
sensin çünkü… İçindekini dış dünyaya taşıdığın sen…
Sadece bir şey yapacaksın, bütün olay bu!
Ne
yapacağının önemi yok… Ne yazdığının, ne konuştuğunun…
Ya
da ne olduğu, bulunduğun konumunun…
Yeter ki, vurdumduymaz olma, yeter ki dününü unutma!
Ah!
Bahane çok, pek çok… Bilmem mi?
Şu
yataktan bir kalksam… Şu evden bir çıksam…
Yeterli param olsa? Hele imkanım?
Verecekler bana yönetimi? Sallandıracaksın üç beşini?
Biz
adam olmayız! Ne olacak bu memleketin hali?
Bekledik, bekliyoruz, bekleyeceğiz…
Çıkmadı be! ‘O’nun gibisi…
Beklemekle olmayacak, bir şey yapmalı? Ama?
Tek
başıma ne yapabilirim? Diyenlerdenseniz…
Bir
tek kadın’ın yeşerttiği binlerce kardelene ne dersiniz?
Ya
da, içten içe korkar mısınız? Adını bile anmaktan…
Hani ‘tek başına’ bir adam vardı, vatanı kurtaran…
Destanlar yazdı, önder oldu, yürekler de ölümsüz oldu...
Tek
başınaydı, oysa o da… ‘TEK ADAM’ dı…
Ve
yıllar, yıllar geçti…
Ne
yazık ki, hala öyle kaldı…
İyi
haftalar dilerim…
Banu Durgunlu
24.05.2009
|
