|
BIRAKTI BENİ…
Uzun zamandır
kopuktu ilişkimiz...
Ağır aksak bir
şeyler vardı, iletişim eksik, kesik...
Anlamazlığa
vursak ta kaçınılmaz sonu bekliyorduk içten içe...
Nihayetin de,
geçen gün, birden bire sona erdi her şey...
Birden bire
gitti.
Öylece,
Bıraktı
beni...
Arkasında
kalanın yarım kalmışlığına aldırmadan, elini, kolunu, sözlerini,
hatıralarını,
Dostlarını,
fotoğraflarını her şeyini alıp, gözünün yaşına bakmadan...
Bunaldım!
Demişti giderken...
Bunaldım senin
için her gün, bunca fedakarlık etmekten...
Tıklamadığım
kapı, açmadığım pencere kalmadı!
Sabahtan
akşama kadar emrindeyim, bir özel anım, bir dinlenme zamanım yok!
Ellerin,
gözlerin her daim üzerimde!
Susmuştum,
haklıydı…
O benim için
kesinlikle bir bağımlılıktı…
Ve bağımlılık
aslında bir hastalıktı...
Onun da, benim
de, biraz molaya, soluklanmaya ve tedaviye ihtiyacımız vardı...
Hem hasret
girerse araya ve o da özlerse beni. Dönüşte her şey çok daha farklı
olabilirdi.
Evet, evet!
Böylesi ikimiz için de daha iyiydi...
Eski
alışkanlıklara biraz daha fazla zaman ayırabilirdim mesela; Daha çok
kitap okuyup, daha çok film izleyebilirdim. Dostlarımla buluşup iki
lafın belini kırabilirdim...
Yeni sözler,
yeni cümleler, yeni hayatlar girerdi hayatıma yenilenirdim.
Nitekim
yenilendim...
Dün akşam,
siyah çantasının için de, eşimin ellerin de girdi kapıdan.
Koştum açtım
hemen ve anında yine bağlandım...
Sessizdi,
sakindi, temizdi, çok hızlıydı ve ne çok şey biriktirmişti için
de...
Benim olmaya
ve bildiği ne varsa sunmaya hazırdı.
O anda
anladım, ikimiz de virüslerimizden arınmıştık ve bu yeni başlangıcı
birlikte yapacaktık...
Ve sanırım bu
sefer, uzunca bir süre bırakmayacaktı beni.
İyi haftalar
dilerim…
Banu Durgunlu
11.10.2009
|
