|
Anı Kumbaram - 3
Geçtiğimiz hafta sevgili Mudanya’mıza
düştü yolumuz. Daha doğrusu Mudanya’mıza düşürdük yolumuzu.
Ben çocukluğumdan beri çok severim,
uça uça gidip arkama baka baka dönerim hep. Şimdi görüyorum ki
çocuklarım da öyle. Elbette her çocuk sever denizi, tatili ama
bizimki başka türlü bir sevgi, başka türlü bir bağlılık :)
Mudanya dönüşü bir de mini piknik
yaptık -ki kuzuların gönlü şenlensin iyice… Aynen de öyle oldu.
Kapasitelerinin iki katı kadar yiyip, üç katı kadar koştuktan sonra
şahane kır çiçekleri topladılar anneleri için:) Çiçeklerin mis
kokusu avuçlarındaki cennet kokusuna karıştı… Anne mest oldu..
Gün boyunca ha yağdım ha yağacağım
diye homurdanan hava, pikniğimizi bitirip evimize dönmek üzere
arabamıza biner binmez “daha fazla dayanamayacağım” diyerek bıraktı
kendini:)
Benim sevgili çiçeklerim önce
toprağında, sonra kuzularımın elinde, daha sonra cama vuran yağmur
damlalarının altında ve şimdi evimin güzel bir köşesinde güzelliğe
güzellik kattılar.
Çiçeklerimin son durağıysa, gördüğünüz
fotoğraflar ve okuduğunuz şu satırlar marifetiyle anı kumbaram oldu…
Biliyorum bir gün, bir yerde bu kumbaradan çıkan her şey ilaç olacak
bana… İyi ki biriktirmişim zamanında diyeceğim biliyorum…
Sevgiler…
Betül Yılmaz Eminsoy
22.05.2010
|
