Büyük başarılar, kıymetli anaların yetiştirdikleri seçkin evlatlar sayesinde olmuştur. 

 

 

 

 

 

 

 

   

Okul Zamanı

 

Üç… İki… Bir…

Ve koşuşturma başladı hepimize kolay gelsin! :)

Dersler, ödevler, kitaplar, defterler, testler, kurslar, problemler ve problemler (?!) -istemesek de- hastalıklar, doktorlar, ilaçlar…

Ya Allah bismillah dedik, hayırlı olsun, başarılı olsun, sağlıklı olsun, keyifli olsun bu yıl diye diledik ve başladık…

 

Büyük kuzu 3. sınıfa gidiyor şimdi, aşağıdaki ilk fotoğrafı çekerken bahçedeki sıranın öteki ucunda, “büyüklerin” olduğu ve bana o gün çoook ötede görünen yerde sıraya giriyor artık…

Çantasını taşıtmıyor, matara götürmüyor, bahçede yanağından öptürmüyor, saçını yandan ayırmıyor ve gülerken dişlerini göstermiyor artık:)

Çantası daha ağır, defterleri-kitapları daha kalın artık, yükü daha büyük artık…

 

 

Küçük kuzuysa okulla bu yıl tanıştı…

Fakat tanıştığına pek de memnun olmadı doğrusu:) İlk fotoğrafta okulun birinci günü gergin ama dik duruşunu, diğer fotoğrafta ise okulun ikinci sabahı su koyverişini görüyorsunuz:)

Telefonda babasının ikna sözlerine “hayılll hayılll hayılll” şeklinde isyan ediyor zira okula gitmemek için sebepler bir değil iki değil; "Anne ben okulumu sevmedim, gitmek istemiyolum"... "Seni çok özlüyolum annee"... "Ayaklalım çok kaşınıyo okulda"... "O şımalık kız matalamdan su içiyooo"... "Anne tamam ağlamııcam… ama içimden ağlamak geliyooo hüüüü"... “Hayılll hayılll hayıllll"...

 

Alışma sürecini tamamlamış değiliz henüz, ilk günlerdeki gibi ağlamıyor artık ama başka sorunlar çıktı ortaya, ciddi ciddi “okul fobisi” yaşıyoruz. Abimizde görmediğimiz bir durum olduğu için şaşırmış ve de bocalamış durumdayız… Öğretmeni okulda bir sorun olmadığını, yemeklerini yiyip oyunlara katıldığını söylüyor ama “okul” kelimesinin zikredilmesi bile küçük kuzunun aniden –başka bir gerekçe öne sürerek- çıldırmasına sebep oluyor.

 

Araştırıp soruşturuyoruz, mümkün olan en kısa sürede en az hasarla bu dönemi atlatmayı diliyoruz…

 

Sağolsun ileri derecede bilinçli milletimiz de çocuğun yanında “ayy erken mi oldu acaba, tam gün vermeseydin keşke, aman tüm gün çocuk nasıl dayansın ben bile dayanamam…” türünden söylemleriyle çözüme muhteşem katkılarda bulunuyorlar…

 

Varsa sizin tecrübeleriniz, “gerçek(çi)” önerileriniz yazın lütfen bana…

 

Tüm okullu kuzuların ve annelerinin yeni eğitim-öğretim yılı hayırlı olsun…

 

Sevgiler…

Betül Yılmaz Eminsoy

26.09.2009