|
Ev Kadını
Teyzemin
kayınvalidesi Ebide Anne, çocuk gözüme değişik gelirdi.
Belki o yüzden
O’nunla ilgili bir çok detayı hatırlıyorum.
Teninin
beyazlığıyla yarışan, saçlarının yarısını ancak kapatan namaz
örtüsü, sırtından hiç çıkarmadığı gri yeleği, dizlerinin hemen
altına gelen boylarıyla tombul bacaklarını ortada bırakan
elbiseleri, camın kenarındaki koltuğuna oturmuş görüntüsü, bir
fotoğraf karesi gibi canlı kafamın içinde.
Tonton bir
büyükanne havası hiç yoktu Ebide Anne’nin, bizden büyük insanlar
gibi davranmamızı bekler, en küçük yaramazlıklarımızda buz gibi
bakan mavi gözlerindeki onaylamayan bakışları üzerimizde hissederdik
hemen.
En çok da
keskinliğinden dolayı yiyemediğimiz, özenle bizden sakladığı, sesiz
kaldığımız ve odanın havasını kaplayan yoğun nane ya da tarçın
kokusundan bulduğumuzu anladığı akide şekerlerini çabuk çabuk
ağzımıza doldurduğumuz zamanlarda hiç esirgemezdi delici
bakışlarını.
Çok konuşmaz, beni
ve kız kardeşimi ise konuşulmaya değer bulmazdı.
Sevmiyorduk
sanırım birbirimizi ama asla saygısızlığımız olmadı.
Büyüktü, yaşlıydı,
ne derse haklıydı, o kadar…
Bir gün, tokamı
kaybettim evin içinde.
En sonunda
vazgeçip aramaktan annemle teyzemin oturduğu mutfağa gidip ‘ tokam
yok, bulamıyorum galiba ev kadını sakladı’ demiştim.
İkisi de bir süre
kimden bahsettiğimi anlamamışlar, sonra da kahkahalarla gülmüşlerdi
bana.
Evde her şey O’na
göre ayarlanır, evden hiç çıkmaz, evin hanımı manasındaydı sanırım
bu tanım.
O günden sonra,
aralarında konuşurken Ebide Anne’den evkadını diye
bahsettiler, hep gülerek.
Allah rahmet
eylesin, aklıma geldi çünkü bir haftadır işsizim.
Her ne kadar
anlamları farklı olsa da bende artık ev kadınıyım.
Camın kenarında ki
koltuğa kurulmuyorum tabii.
Kendimle başladım,
gittim saçlarımı boyattım, ne zamandır aklıma takılan kilolarımdan
kurtulmaya karar verdim.
Evde ertelenmiş,
zaman bulamadığım için yapılamamış işlerin listesini çıkardım.
Her şey düşündüğüm
gibi olursa, Mardin’i de kapsayan seyahatler planladım.
Mevsimsel
tutarsızlıklarla şaşkına dönmüştü ruhum iyice sersemledi ama olsun.
Artık sarışın ve
ev kadını olarak devam edeceğim hayatıma bir süre, alışayım değil
mi?
İşsizim diye
endişe, panik, korku, üzüntü, mutsuzluk gibi koyu renk duygulara
gark olmaya fırsatım kalmasın.
Hiç çekemem tatsız
tuzsuz, bunalım hallerimi bahar bahar.
Sevgiler…
|
