|
.jpg)
Kaş yaparken göz çıkarmak…
Büyüyoruz…
CAN’ımla birlikte büyüyoruz biz de…
Geçen hafta ki doğum günü telaşımız ve dostlarla birlikte kutlanan
harika partimizden sonra, fırtına sonrası sessizlik yaşıyorum. 6
sene + 39 hafta +5 günün muhakemesini yapıyorum uzun uzun.
Tam ben bu iç hesaplaşmalarımı yaparken, bir anne dostum, uzun bir
kahve keyfinde, bir konu hakkında danıştığı bir uzmanın sözlerini
aktardı.
‘’ Çocuğunuz ailenizin bireyi mi, yoksa merkezi mi?’’
Okunan onlarca çocuk gelişimi, psikolojisi, eğitimi, tırı vırısı
kitaplarından hiç biri beni bu soru kadar çarpmamıştı.
Evet, CAN’ım benim hayatımın merkezi, nefes alma sebebim, hayat
kaynağım…
Tüm hayatımı, kariyerimi, yaşantımı CAN’ımın üzerine kurdum, en
radikal değişiklikleri, kararları CAN söz konusu olunca tereddütsüz
aldım.
Ve tüm bunlardan dolayı asla pişman olmadım.
Bir gün, elimin tersi ile ittiğim hayata, fırsatlara iç geçirip
bakmadım.
Anne içgüdülerimle bana göre olması gereken, en doğru kararları
verdim.
Çevremde de benim gibi anneler olunca, kararımı, anneliğimi hiç
sorgulamadım.
Hele ki, kendi annem de, benim gibi bir anne modeli olmuşken,
aklıma yanlış yapabileceğim hiç gelmedi.
CAN’ımı hayatımın merkezi yaparak O’na zarar vereceğimi hiç
düşünmedim.
Tek çocuğu olan ailelerde kantarın topuzu biraz kaçıyor sanırım.
Arada ince bir denge çizgisi var ve biz farkında olmadan o denge
çizgisini aşıyoruz.
Ve bir gün geliyor, tek çocuk, tek torun olan göz bebeğimiz büyümeye
başlıyor ve aileye katılan yeni bir bireyin varlığı ile alt üst
olup, tüm dengesi bozulabiliyor. Siz anne baba olarak maksimum özen
gösterseniz de, ailenin diğer fertleri sizin kadar dikkatli yada
durumun farkında olmayınca, minik meleğinizin hayata dair ilk
sorgulaması başlıyor.
Minicik dünyasında yaşadıklarını anlamaya çalışıp, kendince tepkiler
vermeye başlıyor…
Herkesin
merkezindeyken, ilginin, sevginin paylaşılmasına alışık değilken
bocalamaya başlıyor.
Bir
anne olarak şaşkın, çaresiz, panik bir halde ne yapacağınızı
araştırmaya başlıyorsunuz…
Ve danıştığınız bir uzmanın ‘’ Çocuğunuz ailenizin bir bireyi
mi, yoksa merkezi mi?’’ sözleri acı bir tokat gibi canınızı
acıtıyor…
Sınırsız sevginin, evlat sevgisinin, duyarlılığın da bir sınırı mı
olmalı?
Biz çok severek, hayatımızın merkezi yaparak yanlış mı yapıyoruz?
L
Kaş yaparken, göz mü çıkarıyoruz?
İMDAT !!!!
Sevgi ve hoşgörü ile…
Özgür İde Acarbabacan
22.02.09
ozguride@bursalianneler.com
|
