|
Ünzile…
Ünzile insan dölü
On kardeş beşi ölü
Büyüdükçe unufak
Ve gelir de görücü
İnci gibi dişi
Görücü bilir işi
Söğüdüm ağlar gider
Olur hatun kişi
Varmadan sekizine
Ergin oldu Ünzile
Hem çocuk, hem de kadın
Onikisinde ana
Bir gül gibi al ve narin
Bir su gibi saydam ve sakin
Susar kadın Ünzile
Yağmuru kim döküyor
Ünzile kaç koyun ediyor
Dayaktan uslanalı hiçbir şey sormuyor
Yağmuru kim döküyor
Ünzile kaç koyun ediyor
Dayaktan uslanalı hiçbir şey sormuyor
Korkar durur gitmez
Köyün en son çitine
İnanır o sınırda dünyanın bittiğine
Ünzile insan dölü
Bilinmezlere gebe
Sırların mihletini yüklenipte beline
1986…
Henüz 13 yaşındayım…
Hayran olduğum SEZEN’imi dinliyorum gece gündüz…
Ünzile’nin müziğini duyuyorum, çarpılıyorum…
Ama üst üste dinlediğimde müzik yerine sözler çarpıyor beni…
Anlamaya çalışıyorum, gözyaşlarıma engel olamıyorum…
Böyle yaşayan hemcinslerim, yaşıtlarım mı var benim?
Çok eskiden olmalı tüm bunlar, 12 yaşında ‘’anne’’ mi olunur?
Anlamıyorum, anlayamıyorum…
O an düşlüyorum bu şarkıyı ben anne olduğumda dinlediğimde,
O zamanın Türkiyesinde her şey çok farklı olacak,
Bunlar yaşanmayacak,
Kız çocuklarda, kadınlar da hayatlarını hak ettikleri gibi
yaşayacak,
Ünzileler olmayacak,
Kimse sevmeden evlenmeyecek…
Henüz kendi çocukken,
çocuk sahibi olmayacak,
Ağlamayacak, gülecek,
hep mutlu olacaklar.
Kimse onları
ezemeyecek...
2009…
35 yaşındayım,
Anneyim,
Bir Pazar sabahı, Kadınlar Günü'nde canım sadece ‘’Ünzile’’yi
dinlemek istiyor,
23 sene öncesine dönüyorum,
Ünzile’yi dinlerken, içim yine acıyor, kanıyor…
Ben anne olunca hiçbir şeyin değişmediğini, bir adım bile
ilerleyemediğimizi fark ediyorum.
Hala binlerce hemcinsim çocuk yaşta, üç beş koyuna satılıyor,
Dayaktan uslanalı hiçbir şey sormuyor,
Köyün en son çitine gidemeden ömürler bitiyor,
Utanıyorum…
Peki ya bundan 25 sene sonra, ben bir babaanne olduğumda, hala ‘’Ünzile’’ler
olacak mı?
Ben hala utanmaya devam edecek miyim?
Sevgi ve saygıyla…
Özgür İde Acarbabacan
08.03.2009
|
