|
Haklı gurur; hak
edilen teşekkürler…
Bugün en mutlu günüm benim,
Gelin hep birlikte eğlenelim.
Sunacağız sizlere,
Oyunlar, şarkılar,
Hepinize dileriz,
Neşeli dakikalar….
Tarih: 16 Mayıs 2009
Yer: Fethiye Kültür Merkezi
Saat: 13.00- 17.00
Her
şey bu cıvıl cıvıl davetiye ile başladı. Yok yok her şey böyle
başlar mı hiç? En başa, emeklerin başlangıcına gitmek gerek.
Davetiye ile başlarsak söze; emeklere haksızlık etmiş oluruz elbet…
Hadi bakalım serüvene başlamaya hazır mısınız?
Haftalardır hazırlıklar son hızla sürüyordu. Yıl sonu gösterisinin
büyük bir coşku ile hazırlandığı aylar öncesinde kreş müdürümüz
İnci hanım ve sınıf öğretmenimiz Müşerref hanımın sınıf
velileri ile yaptığı toplantıda sinyallerini vermişti. En küçük
ayrıntılar bile düşünülmüştü. Hatta bu sene kreşimizden mezun olacak
olan 6. yaş sınıflarına ayrı bir gösteri hazırlanması planlanmış ve
keplerini havaya fırlatırken anne ve babalarıyla o eşsiz anı
yaşamaları için bir otelde yemek düzenlenmişti. Bu fikir benim içime
çok sinmişti; nedeni ise 6 yaşlara ayrı özen gösterilmesi hem onlar
için unutulmaz çok büyük bir anı, hem bizim içinde gösterimizin
olacağı gün ve saatte bizim miniklerimizin süre olarak daha az
bekletilmesi ve daha az sabır göstermeleri olacaktı. İnci hanım
farklılığını burada da göstermiştiJ
Toplantıda her şey büyük bir sır olarak saklanıyordu. Biz veliler
öğretmenimizin ağzından laf alabilmek için sorular sorarken;
Müşerref hanım büyük bir ustalıkla bizleri alt ediyordu. Gösteri
için biz velilere düşen görevlerde iş birliği yapmak için
sözleştik.
O
günden sonra da büyük bir hevesle çocuklarımız hazırlıklara devam
etti. Hatta ailelerine sürprizi bozmamak için ve Müşerref hanımdan
tembihli oldukları için hiçbir sırlarını vermediler. Çok büyük bir
iş başarıyorlardı; minik yürekleri sır tutmayı öğreniyor bir yandan
da gösteride yapacakları dans ve hareketleri ezber ediyorlardı.
Dora’mın folklor ekibiyle dans gösterisi sunacağını gösteri
sabahına kadar bilmiyor olmam sanırım her şeyi açıklıyorJ
Sırada büyük gün………
Geçen seneden tecrübeli olmama rağmen heyecanım sanki daha da
fazlaydı. Cumartesi sabahına erkenden başladık. Kahvaltımızı
yaptıktan hemen sonra küçük beyimiz saçlarını yaptırmak istediğinden
dolayı kuaförün yolunu tuttuk. Saçlarının özenle yapılması ve isteği
üzerine gri boya ile boyandıktan hemen sonra saat 11.00 gibi
kreşimize paşamızı teslim ettik. Eve gelip bizlerde hazırlandıktan
sonra gösterinin yapılacağı salona hızla ulaştık. Salonda son
hazırlıklar tamamlanırken; küçük kalpleri Fethiye Kültür Merkezine
getiren otobüsde geldi. Kameramı alıp başladım kayda; onlar içeri
girene kadar hepsini tek tek çektim. Hepsinin gözleri parıldıyordu.
İçlerindeki sevinç yüzlerine tebessüm ve telaş olarak yansımıştı.
Salona girip yerime oturduğumda kalbimin ağzımda olduğunu hissettim.
İnanılmaz heyecanlıydım.
Ve
perde açıldı…
Koro ekibi ve öğretmenlerimiz yerlerini almışlardı.
Saygı duruşumuz ve İstiklal Marşımızdan sonra kreş müdürümüz İnci
hanım konuşmasını gerçekleştirdi.
Ve
şov başlıyor…
Önce koro ekibinin gösterisi, sonra 3 yaş grubunun doyumsuz ve bir o
kadar da yüzleri güldüren muhteşem sunumları…
Sonra sırayla 4 ve 5 yaş grupları gösterilerini sunmaya başladı.
Programı sunan kızımızın 5 C (bizim sınıfımız 2004 ve 2005
doğumluların karma grubu olmasından dolayı 4 yaşta olmasına rağmen
sınıflarının adı 5 C) sınıfının folklor gösterisi şimdi sırada
sözleriyle elimin titremesi, yüreğimin heyecanı arttı.
Minik paşam sıranın en önünde yerini almış sahneye geldi.
Seyrettiklerime gözlerim inanamadan bakakaldım. Sundukları gösteri
gerçekten çok zordu. Her yöreden oyunlar oynadılar.
 
Hatta damat ve gelin bile oldular. Benim Dora’m damadın
sağdıcı onun deyimiyle arkadaşı oldu ve damat olan Ali Toprak’ la
çok güzel bir performans sergiledi.
Ve
gösterileri sona erdiğinde yüzümde gülümseme gözümde yaşlarla buldum
kendimi…
Diğer sınıflarda harika gösterilerine devam ettiler. Hatta Anadolu
Ateşini sergileyen sınıfımız salonda alkışların patlamasına neden
oldular.
Biraz olsun atışları hafifleyen kalbim 5 C sınıfının halka gösteri
için sahneye koşarak gelmesiyle yeniden hızlanmaya başladı.
Dora’m eşi Beliz’le muhteşem bir şov sundu bizlere. Hepsi
birbirinden güzel prens ve prensesler hepimizi tekrar tekrar
büyüleyerek salondan ayrıldılar.
Rüya bir gün yaşadım, yaşadık.
Haklı gurur ve hak edilen teşekkürlerim var elbet…
Her
zaman olduğu gibi öncelikle yüce rabbime bana bu duyguyu yaşattığı
ve Dora’ma sahip olduğum için sonsuz şükür ediyorum.
Dora’m;
gururum, sevincim ve yaşam kaynağım, hayat sevincim ve bizim olduğun
için teşekkürler.
İnci hanım;
farklılığınızı, farkındalığınızı bizlere sunduğunuz, bize
yaşattığınız için ne desem az. İyi ki varsınız ve iyi ki bizimle
oldunuz. Daha nice başarılarda buluşmak üzere…
Müşerref öğretmenim;
Dora’m sizi o kadar çok seviyor ki size bakışları her şeyi
anlatıyor. Verdiğiniz emekler, öğrettiğiniz bilgiler, gösterdiğiniz
sabırlar, hissettirdiğiniz sevgiler için sonsuz teşekkürlerimle…
5 C
sınıfının melekleri; Dora, İnci, Beliz, Eren, Aykan, Kaan, Ulaş,
Ayça, Ada, Dilara,
Duru, Tuna, Lara, Ali Toprak, Halilcan, Delfin hepinizin yüreğine ve
emeklerine sağlık. Gözlerinizdeki ışıltı, içinizdeki heyecan hiç
eksilmesin. Hepinizi çok seviyorum.
Kreş çalışanlarımızdan Derya Hanım, Hemşire teyzemiz, Aşçı
amcamız ve teyzelerimiz sizler olmazsanız çocuklarımız da olmaz.
Emekleriniz için teşekkür ederim.
Şov
bitti; ama konuşacaklarımız ve yapacaklarımız daha bitmedi.
Nice başarılara, nice gururlara imza atabilmek ümidiyle….
Sevgilerimle
Senem Aslan
17.05.2009
|
